ბავშვობიდან მჯეროდა. რისიც მჯეროდა, ეგ კი, წამდაუწუმ იცვლიდა ფერს.
ადამიანის არსი უკიეგანოა და ყველაფერს იტევს, საკუთარ თავსაც კი.
მეშინოდა, ყოველთვის მეშინოდა უკუნეთის, ოღონდ არა სიბნელის. სიბნელე ზღვარია, შენსა და უკუნეთს შორის.
როდესაც სინათლე ქვრება და თითოეული სიტყვა გულწრფელია, ვწერ.
ვწერ, რათა ვისუნთქო.

...და არა იმისთვის, რომ დაუკაკუნებლად შემოაღონ კარი და მითხრან:

- არ არის ეგ პოეზია ძმაო...