დე, არ დაკეტო ეგ კარები, ახლა, ბოლომდე,
ჩაძინებამდე შეგიძლია ჩემთან რომ იყო?
დე, ისევ ვხედავ უზარმაზარ საშიშ ორმოებს,
მე იქ უშენოდ გავრბივარ და ვვარდები თითქოს.

მე რამდენიმე გაზაფხულის შემდეგ კი დედი,
ხელში მიჭირავს ხმელი ფოტო პატარა ბიჭის.
მახსოვს, მუხლნატკენს,
ცრემმორეულს როგორ მისმენდი
და მთელი გულით გაცინებას რომ მასწავლიდი.

თვრამეტი წლის ბიჭს თვალებიც კი არ შერჩა ძველი,
მხოლოდ სურვილი - ყოველთვის რომ შენს გვერდით იყოს
და უსაზომოდ მენატრება რაც მე წავედი,
ჩაძინებამდე ჩაუქრობი სინათლის სითბო.

და წერტილამდე, დედა, ალბათ, ჯერ ვერ მივედი
სულში კი წვეთავს უნდობლობა პატარა ბიჭის,
თავი მომბეზრდა, დედა, უკვე ამდენ წვიმებით,
დღეს, უშენობას ვერაფერი ვერ გადამიჭრის....