სულში მონატრებამ ღამე გაათია
ფიქრი გაიტაცა ყინვამ გატრუნულმა
მთვარემ ბორკილები გრძნობას მიაბარა
გული გადარია სულმა გაყინულმა...
დარდი გამოკეტა,მწველმა ვნებამ ფიქრში
მუზას გაუფანტა გზები გასავლელი,
გრძნობას ჩაურაზეს ყველგან ღია კარი
აღარ დაუტოვეს ფრთები გასაფრენი...
მე კი მივაბარე კალამს,უბედური
სითხეს დავამსგავსე თითოეული სიტყვა
ფურცელს დავანთხიე ლტოლვა აკრძალული
ღამეს გავაყოლე კართამ,თუ კი მივა...
თავზე გადავიბი გრძნობა განასკვული
ბორკილდადებული დარდი გავაქციე
ისევ შემიყვარდი,ისევ მეოცნება
მუზა სითხესავით ისევ დავაქციე...