გამთენიისას,
მე რომ მძინარე შვილებს
ვეალერსები,
უსაშველოდ მაკლიხარ-
იქნებ დაბრუნდე  დედა ...

.....................................

შენი ხმა მესმის...
სუნთქვა- ღაწვებს მიორთქლავს...
შენს თვალებს ვხედავ...
რატომ არ ესმით როცა
არ გგლოვობ,ისევ აქა ხარ!
.........................................

შენ აღარ  ცხოვრობ
სახლში, სადაც ბავშვობას
გამოეთხოვე
ჩვევად მაქვს იქ ჩავლისას-
მაინც გავყურებ ფანჯრებს.

......................................
„ჩვენ არაფერი
აღარ დაგვრჩა საერთო“-
გეუბნები და
ბავშვს ტყავის ქურთუკს ვაცმევ,
შენს აგარაკზე ცივა...