იყო და არა იყო რა და
უყვები ზღაპრებს, ვერ ახდენილს,
ნაშვილებ ღამეს.

ხელებში ისევ გაგიცივდა ინდური ჩაი,
დროდადრო, თვალებს შემოახლი გაყინულ სარკმელს,
თვლემს სავარძელში  თებერვალი და როგორც კატა
იზმორება გათენებამდე...

გათოვდა,
ალბათ წაიშალა ის ნაკვალევი
ბაღში ჩვენს სკამთან რომ დატოვე და იმედებად
მომახვიე მხრებზე მკლავები.
არც მაგ თითების სუნი შერჩათ, ალბათ იმ ჭადრებს,
რომლის ფრთებ ქვეშაც უფრო დიდხანს გელოდებოდი,
ვიდრე მრავალჯერ არ დასცვივდა ხმელი ფოთლები.
შენ არ მოხვედი...

ტუჩებს ისველებ უნებურად ინდური ჩაით,
არც კი მოგისვამს, იშმუშნები, ცივია როგორც,
მისი ხელები სიგარით და ვნებებით მთვრალი,
გეჩვენა ბოლოს...

იყო და არა...
იმეორებ უკვე ხმამაღლა,
ტკივილი თითქოს ძალას აცლის თებერვლის ღამეს,
დგას განთიადი, სუსხი ატანს შალის მოსასხამს,
აქ მარტოობით შემოსილი სახეს მალავ და
საკუთარ მკლავებს შემოიჭდობ სევდის საფარად.

რამდენს ამბობენ  მაინც ხელები...