მისუსტებულ ხეებს ჯერაც,
ცა გაუდით ლანდად,
თებერვალი დამდგარა და
ხეში წყალი ჩადგა.
გავცდი უკვე, გავიარე,
ნუ გამატანთ  დარდად,
ვარტყობ მაგ  წყალს ხე ვერ ასწრებს...
რაც დალია -კარგავს.
ცოტა კიდევ, მიწავ, კიდევ,
ფესვთან მეტი დარჩეს...
რათა ბევრი  გადაუსხას
იმ დატოტვილ მაჯებს.
გზისპირს ასე საცოდავად
ბუჩქები რომ  დგანან
ფეხზე ,გამხმარ-გაფარჩხული,
ფიჩხის კონას გვანან,
სადაცაა დრო მოუვათ,
სიყვარულის ხანა,
-თვალი მაყვალს დაუდგება-
დახდებიან  გოგოები,
სავსე მთვარისთანა.
დაგრეხილი ვაზები შორს,
სანახევროდ სჩანან,
მიწოლილან რიგში,
თითქოს დაუსვიათ დანა,
მზემ თითები დაუტარა,
ქარვა დაატანა,
დააწერა სიყვარულის,
-ტანზე -ანა-ბანა.
რა ლამაზად იწყებს ფეთქვას
გაზაფხულის  სული,
მესმის უკვე ,მკვდარი მიწის,
მაჯისცემა სრული,
საოცარი სურნელი დგას
-გამომცხვარი პურის,-
ზეიმია, დასაწყისი,
დიდი სიყვარულის.
მოლოდინით სავსე გული
ამ ზეიმზე  წავა...-
მოგვაკითხეთ მისამართზე:
მდელო, ტყის პირთანა...
-სულ ტყუილად,
თუ გგონია, შენ  გიხმობდეს ნანა,
ერთი ცეკვა ჩავიფიქრე
მე იქ , ნიავთანა.