ამოიწვერა მზის ტანი, ხეობას ჯანღი აკლდება,
გუმანი,ვაჟი, გასროლა, ლხინს აიტაცებს ახადი,
ვინ იცის–ვის რა ჯავრი აქვს, ტვირთი საზიდი ნაკლებად,
აკვნიდან დარდის დაყოლა, ერს რომ ნამუსი ახადეს.
მიერეკება წელი წელს, ბედი მის თავზე წერილს წერს,
დიაკვანს მცველის როლი აქვს, სალოცავს უდგას  სამანი,
სამშობლოს გვერდში დადგომით  ახოკინებენ სიმწრით წვერს,
მტერს აცილებენ გმირები, მედგრად სამარის კარამდე.
მებრძოლს შეუდგა წუხილი, სამშობლოს იავარობის,
ლექსებითა და სიმღერით მამულს მობანა იარა,
ყველას სწადია დაპყრობა, საქართველოსკენ გამორბის,
ჯავრმა და მუხანათობამ ჩვენს თავზე გადაიარა.
არწივის ლაღი სამყარო, ფეთქავს კლეედბის ექოდან,
ვაჟკაცის საქმე ქვეყნისთვის, უკვალოდ არა ქრებოდა,
თუმცა ღალატის ჯანღი და ვარამის ფერი  ბინდია,
საქართველოდან გმირები  მაინც არასდროს  მიდიან.