ქარში დაღლილმა თვალი მიხუჭა,
დღემ...
და საღამოს
ჩუმად გაწვიმდა.
ცას ჩამოჰქონდა სველი თითებით
არა წვეთები,
სულ სხვა რამ წმინდა.
სადღაც მღეროდნენ ანგელოზები
სულისწამღებად ლამაზ არიას,
ნაფეხურებად დაყრილ ვარსკვლავებს
უკან ტოვებდა წმინდა მარიამ...
ცისფერ ტაძარში წირავდა ღმერთი,
ელვარე სანთლებს ჰგავდნენ სულები,
და ოლარების კაშკაშა შუქში
ვეღარც კი ვგრძნობდით მიწას სრულებით.
თითქოს სამოთხის გადახსნილ კარში
ღმერთი გეძახდა, ადამ მეახელ,
დაბრუნდი როგორც უძღები შვილი,
სამოსელს პირველს ხელი შეახე...
მე და შენ ისევ მიწაზე ვდგავართ
და ღამის ბინდი აცვიათ ხეებს...
თურმე სიზმარში მინახავს ისევ,
რომ ვუკოცნიდი ღვთისმშობელს ხელებს.