მიყვარხრა ამ სიტყვით მინდა დავიწყო ამ ჩანახტის წერა, ყოველი დღე თითქოს ბედნიერი თენდება იმ დღიდან რაც ერთად ვართ, შენი აზრი კარგათ ვიცი ამ თემასთან დაკავშირებით, სწორედ ამაზე მინდა დავწერო.
  ჩვენი შეხვედრის დროს, როცა გხვდები მინდა რომ მოგეხვიო და აღარ გაგიშვა, მინდა რომ ჩემთან იყო ყოვლეთვის შიში მაქ ჩვენი შეხვდრების, არ ვიცი რა დროს მეტყვი: “მორჩა აღარაფერი გამოვა შენ შენი გზით მე ჩემი გზით..” ეს ისეთი სიტყვებია, რომ ამის გაფიქრებაზეც ცუდად ვხდები, სუნთქვა მეკვრის, ყელში ბურთი მეჩხირება და გული, გული ამ დროს ვერ გეტყვი რას განიცდის, უნდა რომ შეწყვიტოს ძგერა, უნდა, რომ აღარ არსებობდეს, ეს სიტყვები ყოველთვის თან მახლავს შენი შეხვედრისას, ეხლაც რომ ვწერ გული ამოვარდნასაა.
გამუდმებით, როცა მიგაცილებ საზღავრთან და უაკან მოვდივარ, ყოველთვის მეშინია ხოლმე, თვალებიდან ცრემლები წამომსკდება და თავს ვეღარ ვიკავებ, იქვე ეკლესიის ღობეს მივეყუდები ვტირი, შიშისგან ვტირი, მეშინია რომ დამთავრდება ყველაფერი და ჩემს სიცოცხლესაც დაეკარგება აზრი
ძნელია მაგრამ ჩემი ხვედრია, ვითმენ სიყვარულით და ვებღაუჭები რაღაც იმედებს, სიყვარული ბრძანებით არ მოდის, სიყვარულია მეგობრობა, ურთიერთ გაგება და თანადგომა, ჩვენ ადამიანებმა სიყვარულში სიყავრული უნდა ვეძიოთ, მე კი სიყავრულში, სიყავრულთან ერთად თვით სიყვარული ვიპოვე, ამაზე დიდი ბედნიერება ადამინისათვის არ მეგულება, მაგრამ ძნელია, როცა ადამინი ნამდვილ სიყვარულს პოულობს, ჩემთვის ერთიმხირვ ბედნიერბაცაა და უბედურებაც, მიხარია კიდეც და ვტირი კიდეც, მაგრამ მე ბედნიერი ვარ რომ ვიპოვე, ბედნიერი ვარ რომ მიყვარს და თუ ღმერთი წყალობს ნამდვილ სიყვარულს მაშინ ბედნიერი ადამინი ვყოფილვარ ამ ცოდვილ მიწაზე.......
ძნელია სიყვარული და დიდი პასუხისმგებლობაა, მიყვარხარ ამით დავიწყე და ამითვე დავასრულებ... მიყვარხარ!!!