აღარ ჩანს ხედები,
ვეღარ ვიხედები
სახლიდან.
რკინა და ბეტონი,
სულ ნაკლებ-მეტობით
მახლიან,
თვალებში სიცივეს
და ვეღარ ვიცილებ
ბაცილას
დიდი გულგრილობის,
მხოლოდ მღვდელს ჭილოფში
არ სცივა...
ყველაზე ადვილი,
არ დარჩეს ადგილი
ბუნებას.
სართულზე სართული
სუნთქვასაც ართულებს.
კურნებას
არ ექვემდებარა
შეშლილი ქვეყანა...
წალკოტებს?
წაიღებს სხვა წყალი,
ათასი საწყალი
ნაფოტად
დარჩება იმ ხეთა,
არც ვინ რომ მიხედა
მოჭრისას...
ჰოდა, ამ ფარაში
ყოჩი რომ პარპაშებს
კოჭლია...
ყაყანი უაზრო
ათას ბემურაზის,
„კაცობენ“...
არავინ არ ფიქრობს,
სადღაა საფიხვნო,
არ ცოდნა?
დღეს ისე ფასდება,
მდიდრულ ფასადებად
ირთვება.
კაციდან კაცამდე,
ცოტა ხნით აცადე
„მირთმევა“...
შენი მიქარვებით
წაგიყვანს ქარონთან
სიკვდილი.
სიცრუე გამოგხარავს,
აზრზე თუ არ მოხვალ,
იტკინე,
გული ან სული ან
ეგ თავი სრულიად
ნარჩევი...
ქალაქი გადარჩეს,
არ დარჩეს პაპაშენს
სარჩევში...
ყივჩაღთა ურდოს ჰგავს
ქაჯების ბუდობა
ქალაქში...
ჩუმად და უნდობლად
ვისაც რა უნდოდა
დალაშქრა!
გზას რომ აგიყრიან
და გორას, ფიქრიანს
ბოჭავენ.
გულზე თუ გეხება,
შენ ვის რა ფეხები
მოჭამე?..
რკინა და ბეტონი,
არ გინდა ეგ ტონი
მენტორის!
ჩემს ქალაქს მპარავენ,
ბრიყვების ქარავნით
მე მგონი...
  24.04.14