საქართველო არსებობის სხვადასხვა პერიოდში იცვლიდა ხოლმე თავის სახეს, სტილს, თავის გატანის მეთოდს. ხან გმირობის და თავდადების ქვეყანა იყო, ხან ლოზუნგების, ხან მშიშრების, ეხლა კი განდიდების მანია და ნარცისიზმის ელემენტები შეეპარა.

უკვე ვიცით რა სამარცხვინო ფორმატზეა გადასული საბას დაჯილდოება, რომელიც მხოლოდ ქართული სულის გამანადგურებელ ავტორებს აჯილდოვებს ძირითადად. ერთადერთი ნათელი წერტილი ამ სივრცეში „ლექსების გამოფენაღა იყო, და იმასაც წაეპოტინა მავანის ხელი, რამაც ძალიან შეურაცხყო მისი შვილები და მეც მათ შორის, თუმცა აქამდე მხოლოდ გადმოცემით ვიცოდი იქაური თბილი გარემოსა და კარგი ატმოსფეროს შესახებ, მაგრამ წელს, საიუბილეო მეათე გამოფენას დავესწარი.

სიმართლე რომ ითქვას, მოლოდინი მეტის მქონდა, მეგონა ყველა ერთმანეთს გავიცნობდით, ერთი საყოველთაო ზეიმი იქნებოდა. ძირითადად ასეც იყო, თუმცა ხარვეზებიც ბევრი იყო ნამდვილად, რამაც გული მატკინა და ჩავთვალე საჭიროდ დამეწერა ამის შესახებ. არა იმიტომ რომ კრიტიკის ხასიათზე ვარ, არამედ იმიტომ რომ სამომავლოდ გავითვალისწინოთ.

100სიტყვა:
არ ვიცი რა ჰქონდა გაგზავნილი სხვებს, მაგრამ ფინალში გასული ნაწარმოებების ხარისხი იყო ძალიან დაბალი, თუ იყო თემა, აკლდა გავრცობა, ან საერთოდ აზრი ბუნდოვანი იყო, ბევრგან უინტერესო, თუმცა არ მგონია რომ ეს პრობლემა ავტორების ბრალი ყოფილიყო. თვითონ ფორმატი 100სიტყვა არ იძლევა იმის საშუალებას, რომ რაიმე ღირებული შექმნა და გააგზავნო. ამიტომ პირველი დღე ძალიან უინტერესო იყო ჩემთვის.

პოეზია:
აქ თავი ხვა პრობლემამ იჩინა, ფინალში გასული ლექსების უდიდესი ნაწილი იყო ვერლიბრი,  (ეს არ ვიგულისხმე პრობლემაში) შიგადაშიგ კარგებიც, მაგრამ, ეს იყო ჟიურის გემოვნებაზე დაყრდნობით შერჩეული მასალა და არა ლექსების მაღალპოეტური შესრულების ხარისხით და ღირებულებებით შეფასებული პოეზია. მიკერძოებულობა თვალსაჩინო იყო, ვერ იყო სათანადოდ შენიღბული, რაც ჟიურის კომპეტენციის საკითხს ეჭვქვეშ აყენებდა სამწუხაროდ.

შეიძლება ვიღაცა მეტყვის რომ ვერლიბრის ეპოქაა და ყველას ვერლიბრი ჰქონდა გაგზავნილი, მაგრამ მაგის საწინააღმდეგოდ გეტყვით, რომ იმ 3-4 ლექსიდან, რომელიც კონვენსიური იყო გასული ფინალში, ხალხის რჩეული, ანუ მკითხველის სიმპატია სწორედ რომ კონვენსიური ლექსი გახდა, და არა ვერლიბრი.

სასაცილო იყო ამ ლექსის გამოცხადების შემდეგ, იმ ბოძთან მოსული სახეების თვალთვალი, რომლებიც უკმაყოფილო სახეებით მოაწყდნენ ამ ლექსს წასაკითხად,და როცა ვერ პოულობდნენ იქ რაიმეს ისეთს, რითიც ეს ლექსი თავისას ჯობდა (საკუთარი ხომ ყველაზე უკეთესია), უფრო უკმაყოფილო სახეებით მიდიოდნენ უკან.

არ მომეწონა რომ, ყავისა და ტორტის მაგიდასთან უფრო დიდი რიგები იდგა, ვიდრე გამოფენილ ლექსებთან.  რომ სტუმრები გარკვეულ ჯგოფებად იყვნენ კლასიფიცირებულნი, რომ წარდგენა იყო სუსტი, პროზა პოეზიასავით რომ იკითხებოდა და შინაარსს რომ ჩქმალავდა, თუმცა ვერც პოეზიას ეტყობოდა დიდად რომ პოეზია იყო. არ მომეწონა რომ თითქმის ყველამ იცოდა რომელი ვისი ლექსი იყო და მგონი მარტო მე დავდიოდი პირდაღებული და ვკითხულობდი.

მომეწონა, ის რომ ქართველებს კიდევ გვქონია უნარი ერთმანეთთან მხარში დგომისა და ერთმანეთის გატანისა. ვულოცავ ზაზას, რომ ამდენი დათესილი სიკეთე გვალვის დროს არ ჩახმა და წინ დახვდა გაჭირვების ჟამს ხალხის გვერდში დგომით.  მომეწონა ის რომ ბევრი ჩემთვის საინტერესო და ნიჭიერი ადამიანი ვნახე და ერთმანეთს გულები სითბოთი ავუვსეთ.
მომეწონა გარემო, სითბო და სიყვარული, რომელიც ალბათ გლეხი კაცის გარდა, მხოლოდ მსგავს წრეებშია შემორჩენილი და ვისურვებდი კონკურენციის გამო ფარულ მტრობას არ გაეხუნებინოს ეს ადამიანური ღირებულებები.