შემოდგმა ნაზათ არხევს ხის ხმელ ფოტლებს,
ჩუმი ქარი ეფერება დილას,
მელოდია აწკაპუნებს წვიმის,
ისევ გარეთ ხეტიალი მინდა,
ფეხაკრებით, ქუჩა-ქუჩა მარტო,
ნოსტალგიით გაჟღენთილი სული,
აკორდ-აკორდ ააფორთხებს ქარი სიმებს,
ვერ იკავებს მარტობას გული,
და სადა უსასრული სიხარული,
მომღიმარი სახე უკვე ჩაქრა,
აატირე მერამდენედ თვალი,
მზე ჩაქრა და ისევ მთვარე დარჩა...