Я нахожусь в тюрьме, ты дома, Алеко в небесном царстве. Ты жив, я - полуживой, Алеко мертв. Ты кушаешь то что захочешь, я то что дадут,  Алеко не ест. Ты одеваешься по своему вкусу, я ношу тюремную робу, Алеко одежда не нужна. У тебя есть работа и свои деньги, я безработный и у меня чужие деньги, у Алеко ни того ни другого. У тебя есть прошлое, настоящее и будущее.У меня только прошлое и будущее. У Алеко только прошлое. У тебя есть возможность, у меня потенциал, у Алеко ничего. Ты дышишь, я кашляю, Алеко больше не дышит. Ты пьешь вино, я не пью вино, на Алеко наливают . Ты умрешь, я умру, Алеко больше не умрет.


წერილი-მანუჩარ მეგრელიშვილი

„მე ციხეში ვარ, შენ სახლში, ალეკო იმქვეყნად. შენ ცოცხალი ხარ, მე - ნახევრად, ალეკო მკვდარია. შენ ჭამ იმას, რაც გინდა, მე - რაც მაქვს, ალეკო არ ჭამს. შენ იცვამ შენი გემოვნებით, მე მაცვია რაც მოაქვთ, ალეკოს არ სჭირდება. შენ გაქვს საქმე და შენი ფული, მე ვარ უსაქმური და მაქვს სხვისი ფული, ალეკოს არც ერთი და არც მეორე. შენ გაქვს აწმყო, წარსული და მომავალი, მე მაქვს წარსული და მომავალი, ალეკოს მხოლოდ წარსული. შენ გაქვს შესაძლებლობა, მე პოტენციური, ალეკოს საერთოდ არა. შენ სუნთქავ, მე ვახველებ, ალეკო აღარ სუნთქავს. შენ სვამ ღვინოს, მე ვერ ვსვამ ღვინოს, ალეკოს ასხამენ. შენ მოკვდები, მე მოვკვდები, ალეკო აღარ მოკვდება“.