"ჩემი ცხოვრება გახუნებულ პეიზაჟებზე
                                              გადაჭიმული უფინიშო მარათონია"
                                                                                                      ძველი ჩანაწერებიდან



მემ ამერია სათვალავი ამ თვეში უკვე,
თუ მერამდენედ ვიღებ ხელში კალამს, რომ რამე,
მოგწეროთ, გითხრათ, მოგაწვდინოთ ჩემი ხმა, თუმც კი
დასაწყისშივე მეუფლება შეგრძნება, განცდა,
რომ ეს წერილიც თვითმფრინავის ფორმას მიიღებს,
ყველა თქვენდამი ვერმოწერილ წერილთა მსგავსად...

მემ ერთი სიტყვით სულ მარტო ვარ, იმდენად მარტო
ვეჭვობ რომ მალე საკუთარი ჩრდილიც დამტოვებს,
დავხეტიალობ აბზაც-აბზაც, უმისამართოდ,
და აღარ ვეძებ იმას რასაც აქამდე მთელი
ცხოვრება(თუკი ამ ყველაფერს ცხოვრება ერქვა),
ვეძებდი მთელი მონდომებით, იმედით, რწმენით...
რადგან მარტივად ყველაფერმა დაკარგა აზრი,
რადგან დამიშრა ხელის გულზე ყველა მდინარე,
(არათუ დაშრა, კალაპოტიც აღარ ჩანს არსად)
და ვერ მაკვირვებს ეს ამბავი მით უფრო როცა,
გასამართლებლად საკუთარი არსებობისა,
ვეღარ ვპოულობ ვერცერთ მიზეზს და ვხვდები დროა,
დროა თვალები ავიხვიო ისევ თავადვე...
სასაცილოც კი მეჩვენება ფიქრი იმაზე,
როგორ მოვიქცე, რა ვიღონო, რა გზას დავადგე,
როცა ყოველდღე ცხადზე ცხადად ვხვდები, ვრწმუნდები,
იმ კროსვორდს რომ ჰგავს აბსურდული ჩემი ცხოვრება,
სადაც სწორ პასუხს სიმრავლე არ ჰყოფნის უჯრების...
მემ დავიღალე, და-ვი-ღა-ლე, მე აქ ვჩერდები,
(ხმელი ხის მორწყვას მოვანდომე იმაზე მეტი
დრო ვიდრე სხვებმა აშენებას ცათამბჯენების),
რადგანაც ვგრძნობ რომ ყველაფერი ახლა იწყება,
თავიდან რათა დავამტკიცო ჩემი ცხოვრებით
აბსურდულობის თეორიის ჭეშმარიტება.
(ანუ თანდათან ვემსგავსები მე იმ თაგუნას,
რომელსაც გიჟი მეცნიერის მედიკამენტთა
დაგემოვნება უმოწყალო ბედმა არგუნა,
და არცთუ ისე მშვენიერ დღეს დაუდგა ის დრო,
როდესაც მისმა უნებლიე გარდაცვალებამ
ეზოში კუჭი აუშალა მეზობლის ფისოს...)

მემ აღარ მრჩება არცერთი გზა ლოდინის გარდა,
აქ ლოდინია ლოდინისვე ალტერნატივა,
მემ რა ხანია გაუვიდა ლოდინსაც ვადა,
ჩემი სასუნთქი ჰაერიც კი ისე მცირდება,
მემ შეგრძნება მაქვს ისეთი რომ ვეღარ ვერევი,
სულში არსებულ ციებ-ცხელებ-ცხელებ-ციებას...



მემ...