ახლა, სიზმარში ნანახ ოცნებას ვეჭიდები, რადგან
მხოლოდ იქ მკიდებს ხელს ხელზე დედა(ჩემი) და მივყავარ.
სიხარულს გული ვეღარ იტევს და მეც ბედნიერი,
მის ტკივილით სავსე თვალებში ვკითხულობ, რომ ვუყვარვარ.

მხოლოდ თვალებში ვკითხულობ, რომ ვჭირდები და
ხელზეც უფრო მაგრად, უფრო მყარად ვეჭიდები, -
როგორც ბოლო იმედს, ბოლო ნატვრას, ბოლო განცდას იმისა, -
რომ მე მყავს დედა, -რომელსაც ვუყვარვარ...

ტანჯვა და ტკივილია გაღვიძება. ახალი, -ძველი რეალობა,
გუშინდელ ნატვრას, -რომ მნახავდი, ასრულებული ჰქვია, მაგრამ
მე ისევ მარტო ვარ, ისევ ობოლი და ისევ ისეთი უსუსური, -
როგორიც დამტოვე, როგორმაც დამტოვე, როგორიც მახსოვხარ...

მხოლოდ ერთმა, -იმედმა არ მიმატოვა. - იმედმა იმისა რომ
მე მყავს დედა, -რომელიც მოვა!..