გადავუფრინე ქვეყნების მზეებს.
ვგრძნობ რაღაც ნაცნობს… სიშორისმაგვარს.
თითებზე ვითვლი ლონდონურ დღეებს.
შენი თვალებით ვუმზერ ტრაფალგარს.
ცებია ახლა ჩვენში მანძილი.
ჩვენს შორის არის წყლები, მიწები.
და როგორც შენი ბავშვური მძივი
არსად მთავრდები, არსად იწყები.
შენ რომ აქ იყო, მივცემდი რას არ
მოვედებოდით ქუჩებს და ბინებს
აქ ერთი ფიქრი დამყვება მარად,
რომ ჩვენ ჩვენს თავსაც გადავუფრინეთ.