"აი, ეს ხეა მამაჩემი.
          გაგიკვირდა?
          მუხას ელოდი?
          არა, ეს ხეა მამაჩემი,
          ეს ტანწვრილი
          და არც ისე ხანდაზმული,"
                  ზვიად რატიანი


ჰო, არასოდეს გვყოლია მუხა მამები
ჰო, არასოდეს ვისვენებდით უდარდელად მათ ჩრდილქვეშ
და მათ თხელ ფესვებს ვასაზრდოებდით ცრემლებით
და მათ წვრილ ტოტებს ვაფარებდით ხელებს,
რომ არ დაემტვრია წვიმას
რომ არ წაერთმია ქარს.

იდგა,
უსიტყვოდ იდგა მამაჩემი
და მინდოდა მეკითხა,
როგორ იტევდა ამ ვიწრო ტანში ავადმყოფობას.
როგორ იტევდა წვრილ თითებში ამხელა სითბოს.

მე ნებისმიერი ადამიანის ცხოვრება წარმოვიდგინე,
მაგრამ ვერ ვნახე მამაჩემის დაბერება.

იდგა მამაჩემი,
უსიტყვოდ იდგა.
ტანწვრილი,
უფესვო
და მის გულზე, რომ აღმოვცენდი
და ჩემს გულში რომ დაინახა პატარა ფესვი,
ცისკენ გაშალა ტოტები.

მე დავინახე, როგორ მოჭრეს საბრალო მამა,
მე დავინახე, როგორ გადატყდა წელში.
ის იწვა უხმოდ.
იმის შემდეგ აღარ მინახავს.

გავიდა დრო და ვდგავარ ახლა თაკარა მზეში
და ვხედავ, როგორ მოდიან ბავშვები,
ტანწვრილი ბავშვები
და ისვენებენ ჩემივე ჩრდილში..