სისულელეა ყველაფერი,
თუ შენს თვალებში მზის ამოსვლას ვერ ვნახავ.
დღიდან დღემდე ძლივს მყოფნის ცხოვრება
დილით საკუთარ თავს ვიხდი
და ყოველ გაღიმებაზე ბრაზს ვყლაპავ,
ვიხრჩობი..
ღამით კი სარკის წინ ვდგები და ჩემს თავს ვიბრუნებ,
რომელიც სახლიდან გასვლამდე სარკეში ჩავტოვე.
მეუბნებიან, რომ ათეისტი ვარ
ვპასუხობ, რომ არა.
მეკითხებიან რატომ არ ვატარებ ჯვარს,
ვპასუხობ, რომ ვატარებ, მაგრამ არ ჩანს..
ყველაზე სათნო რელიგია ადამიანების სიყვარულია.
ეს არის ჩემი რწმენაც და ჯვარიც.
მე მჯერა ერთ დღეს შენს თვალებში ვნახავ მზის ამოსვლას
და სანამ მზე ჩაესვენება თვალებს დავხუჭავ.
იქამდე კი ყოველ ღამე უხმოდ გიმღერებ:

გზა არის ბევრი, ჭეშმარიტი გულებზე გადის
ხელის, რომელზეც მზე ამოდის, მომეცი, მო-მე

ვარ დაკარგული, ანდაც უფრო ნაწყენი ბავშვი
და ყოველ დილას ჩემს ცხოვრებას მდგმურივით ვტოვებ,

ერთ დღეს გეტყვი, რომ მივდივარ და არაფერს მეტყვი
ჩემს დაღლილ თითებს თხელ თითებში უხმოდ მოაქცევ,

ყველა ქუჩაზე ცხოვრობს ერთი გამხდარი ღმერთი
და ჩვენ გულებში სიყვარულის აგებს მონასტრებს.

მე უნდა ვნახო შენს თვალებში მზის ამოსვლა
და მერე მშვიდად დავხუჭავ თვალებს.