უხერხულად იკლაკნება ბზარი
თვითმყოფობის საავტორო ხმის ქვეშ,
მსურს, ჩემს თავთან ვიყო თანაბარი,
და "მე–ს" დარდით აღარ ამოვიხვნეშ...

სიტყვებისგან დაიცალა ფრაზა,
სათქმელს აზრი აღარ შერჩა თხრობის,
თითქოს, ფიქრებს კარი ჩაერაზათ,
ღონეც არ აქვთ ხსნილობის მოთხოვნის..

ოღონდ მთლად არ შემომიჩნდეს ბინდი,
შემოვიკრებ მზისშუქნარევ ფერებს
და ვიქნები მე ის ინდივიდი,
ვინც თითეულ ღიმილს შეიფერებს...

ოღონდ მთლად არ შემომიჩნდეს ბინდი...