მებაღე ტირის - დამიჭკნაო ყველა ყვავილი,
გაიფანტაო სურნელება სადღაც უკვალოდ!
აღარც სარწყავი დარჩა რამე - მებაღე ტირის,
ერთ დროს წალკოტი გადაქცეულა ახლა უდაბნოდ.
აღარც სიოსგან მოფარფატე თეთრი მანდილი
და არც ვაჟკაცი მედიდური, თანაც უბრალო...
აღარც სინდისი, მოკრძალება – მებაღე ტირის,
არც სინანული, მაშ მიჯნურობას რაღა ვუთხრაო?!
ნაცრისფერ ფერში მოხატულა ჭრელი პეპელა,
ბულბულს ნისკარტი შეუცვლია რკინის საყვირით,
შავ-თეთრი გახდა ნაწვიმარზე მზის ცისარტყელა
და ნაწვიმარიც ცრემლებია – მებაღე ტირის...