ზეცასთან


და კვლავ ღამეა, ბნელი წყვდიადი,
ჩირად ქცეული გულის ტირილი,
დადუმებული ფერმკრთალი მთვარე,
ნაიარევი სულის ქვითინი.

შორს, სადღაც იქით, ზეცასთან ახლოს,
მომაკვდავ სულთა იყრება გზები,
ცისკენ მიმავალთ, თითქმის უბარგოდ,
ნელ-ნელა მკრთალად აჩნდებათ ფრთები.

ზოგს გული სტკივა, გული ტიალი,
უსიყვარულოდ უგრძვნია ჟამი,
ზოგიც მისტირის, აწ უკვე წარსულს
როს აღუმართავთ მომავლის თასი.

უმიზნოდ დაჰქრის სული ეული,
ვერსად ვერ ჰპოვა მან იქ მეობა,
მიწაზე ელის მას გულისწორი,
გულის, რომელიც ჩირად ქცეულა.

ალბათ იქ, ზემოთ, ქარი თბილია,
კრძალვით მოაფრენს გადამხმარ ფოთლებს,
ალბათ იქ, ზემოთ, მზეც კი დიდია,
და სიყვარულით აცოცხლებს ობლებს.