წამო, ავქანავდეთ ბონდის ხიდზე,
წამოდი, გამახსენე ბავშვობა,
წამო ვიწუწაოთ გუბეებში,
ნაწვიმარს არ ვაცალოთ დაშრობა.
დამღალა ბეწვის ხიდზე ყოფნამ და
სიკვდილის ჟინით ცქერამ თვალებში,
წამო, დამაბრუნე ბავშვობაში,
მომწყურდა ანცობა და თარეში.
მომინდა თუთის ხეზე გაწოლა
და წვალება სისინა გველების,
ტუჩზე დაწურული ალუბლები
და შენი დათხუპნული ხელები.
წამო, მივატოვოთ ყველაფერი,
თორემ ავტირდები და წაგლეკავ,
უცებ გაგიხსენებ ყველა წყენას
და წყრომით მოგიფანტავ ნარ-ეკალს.
მოდი, შემომძახე ადრიანად,
ციცინათელებთან გავიპაროთ,
ცეტი ოცნებების ბარგიანად
გავქრეთ და არაფერი დავიბაროთ.
წამო, ტყეში ისევ შემაშინე
და თუ მკერდზე ძლიერ მოგეხუტო,
სიცილს ნუ ატეხავ შენ მაშინვე,
იქნებ ტრფობით სული შემეხუთოს.
იქნებ დავაბრუნო ძველი კადრი
და ცხოვრებაც ლამაზად გაგრძელდეს.
იცი? გვიან მივხვდი რომ მიყვარდი,
მას მერე ყოველდღე გწერ ანდერძებს.
ყოველდღე ბეწვის ხიდზე ვქანაობ
და შენი ოთახების ლანდი ვარ,
ღამე ჩემთან ერთად გეწვევა და
სახლიდან ჩემთან ერთად გადიხარ.
წამო, დამაბრუნე ბავშვობაში,
ნაწნავით მიმაკონე ასკილებს,
მერე კოცონთან გვიპოვნიან
დაღლილს და ძილთან ტკბილად ჩაფსკვნილებს.
წამო ავქანავდეთ ბონდის ხიდზე,
თვალებში დამიბრუნე ბავშვობა,
წამოდი, არ აცალო ჩვენს სიყვარულს
ნაწვიმარ გუბესავით დაშრობა.