გაჩერებულ დროს
რომ გავუსწროთ,
რა ბედენაა,
გაქცეულს
უნდა წინ დავუხვდეთ
და ერთად მოვკლათ,
მერე გავზომოთ
ეს სამყარო
რამოდენაა,
გვიღირს კი
მისი ერთგულების
სანაცვლოდ
მოცდა.
ვფიქრობ, არ…
ჰოდა,
შეგრძნებები მოვინახულოთ,
ვადაგადასულ საათებზე
ისრები მოვხსნათ,
ოდესმე
მაინც
არსებობის
ეპიტაფიად,
ზეციდან მომწყდარ
ვარსკვლავებად
მოგვიწევს ყოფნა.
მანამ კი
მწუხრის ცისარტყელა
მიქციე მძივად,
თვალები - ლოცვად,
რადგან ლექსმაც
ასე ინება,
დავუშვათ,
იქნებ,
ხელთუქმნელი
სიტყვების წვიმა
და სიგიჟეში
პოეტურად
გასეირნება.