როდესაც მარტო დარჩები შენში
და გაბნეულად სულიდან მოდის
დგახარ ეულად , წვიმაში, თქეშში
გრძნობა მოუცავს დუმილს და ლოდინს.

იწყება ძებნა რაღაცა ახლის 
და შენც მიდიხარ უბრალოდ იქით ,
ქუჩა რომელიც არ არის სახლის
ქუჩა რომელიც გამშვიდებს ფიქრით

იღწვი ერთხელ და არა მეორედ
შეპყრობილია გრძნობა გონებით,
წუთის სამოც წამს თავს უმეორებ
რომ ცხოვრებაში არ ხარ დროებით

რომ შენც გწადია შექმნა ახალი,
რომ შენს მელანსაც დაღვრა სწადია,
აქ კი კიბეა ძველი, გამხმარი
ზოგიც ადის და ზოგნიც ჩადიან

კიბე ცხოვრების დასავალია
აღმასვლა მხოლოდ, მხოლოდ შენზეა
მეოცნებენი უხვად არიან,
თუმცა ვინც ახლა იქით გვერდზეა

მას არც ოცნება და არც ფიქრები
შემორჩენია სიცარიელე,
თავს დაიმშვიდებს ვარ და ვიქნები
ამ ცხოვრებაშიც ხომ გავიელვე

დროა ფინალის, სადღაც წასულხარ?! 
ამ ლექსიდანაც შენ უხმაუროდ,
სტროფიც დატოვე უპასუხოდ და
ლექსიც დატოვე უსათაუროდ