ვეღარ ვერევი თავაშვებულ, ნაცრისფერ დღეებს...
ამ შემოდგომამ თავი რით ვერ გამოიტირა?!
ერთხელ ჩემს გულში , ჩემს საყდარშიც შემოიხედე,
და გაზაფხული მომიყვანე, ფოთლები მტკივა.
როცა ღრუბელი ბუმბულივით გდია ზეცაზე ,
როცა ამ ღრუბელს ,როგორც ფურცელს ისე დაათრევს
ქარი, მე შენი მძლავრი ფრთებით გადამეფარე,
თორემ ჩემს ბოლო იმედებსაც ქარი წამაგლეჯს.
ალბათ ვერ შევძლებ ცივ ზამთარში თავის გატანას,
თუ კედელივით არ მიდგები ყოველი მხრიდან,
უკვე , ფესვიც კი სასიკვდილოდ დამიავადდა,
გთხოვ, გაზაფხული მომიყვანე, ფოთლები მტკივა.