შენ ოღონდ ფიქრი არ შეწყვტო ედი შენებრი,
გახსოვს? ნაქურდალ იმედებს რომ ყოფდი სულ ორზე,
მე მიყვარს შენი უცნაური სულის ვერლიბრი,
მიყვარს რომ შენი წაკითხვისას მჭირდება მორზე...
შენ ოღონდ ფრთები არ დაკეცო, როცა გაფრენილს
აგედევნება ნაოცნებარ სულის ნიავი,
გადაუფრინე დედამიწის ყველა ქვაფენილს,
და ქალაქები სადაც უფრო მკვეთრად ბზინავენ
არ დაიღამო, ადი ცამდე მიწვდილ მწვერვალზე,
რომ სიმაღლიდან გადმოხედო ქვეყნის ალიონს,
მელაპარაკე ეშმაკივით ყველა ენაზე,
ჩემს გარდა წუთიც აღარავის არ შეალიო...
ედი შენ უფრო წარმოსახვის მკვიდრი ხარ ჩემში,
ვნების რითმებმა ემბრიონი შვეს და მითია,
არ დაბრუნება და ამ ქვეყნად ისე თარეში,
რომ არ მიყვარდე.
მე სანთელი არ ამინთია,
არ მილოცია სიყვარულის მაშუალ ღმერთებთან,
როცა სურვილი ყოველ ჯერზე იყო სულ მეტი,
ვითვლიდი წლებს და გადასერილ ასჯერ ვენებთან,
ვითვლი სხვაობას ჩვენს შორის და ათი, თხუთმეტი...
ვერ გავიმეტეთ ერთმანეთი, რაღაც დოგმები,
გვაიძულებენ ვიოცნებოთ ესოდენ შორზე,
ედი მე მიყვარს შენში ჩემი ეპიზოდები,
მიყვარს რომ შენი წაკითხვისას მჭირდება მორზე...
Qali Kameliebit