გაჩხერილი ვარ წარსულსა და მომავალს შორის,
დღემ კი უჩემოდ ჩაიარა, უცხო მგზავრივით.
მოვალეობამ შემახსენა, რომ მქვია ცოლი,
რადგან სუფრაზე დამვიწყნია დადგმა მარილის...
„მერეს“ სახელით გულს წინასწარ მიხეთქავს ფიქრი,
ვუშვებ ხელიდან შესაჩერებ წამებს გულგრილად.
ვერ გავამგზავრე "ბუნდოვანი" იქ, იმას იქით,
თუმცა, თვითონ მას გზიდან ბევრჯერ გადავუგდივარ...
ნატვრის ჰორიზონტს არ სწყინდება სულ ფეხზე დგომა,
იყო იქნება-ს ჩემდა ჭირად დაუძმობილდა...
იცი, რა მინდა? უკეთ ვიგრძნო დღეს და აქ რომ ვარ,
და არა ხსოვნის ნადღეგრძელებ თანაგრძნობიდან...
                              11.11.15