მეზობლის ძაღლი
ბოლო დღეებია ჩემს კარს არ შორდება.
ყოველთვის ვძულდი,
თუ შეიძლება სიძულვილი დავარქვა ძაღლურ ღრენას
და საკბენად აწყვეტილ საყელურებს.
ჰო,
ალბათ ვძულდი-
როგორც იმ ქალებს,
ქუჩაში რომ მიღრენდნენ ჩუმად
და ძარღვებისგან ასკდებოდათ ყელსაბამები. .
მათი ყელი არ იყო ბროლის,
არც მარმარილო-
და აკლდათ კოცნა,
და დაუგროვდათ ბრაზი. .

რას დასტირის ეს ძაღლი ჩემს კართან,
არ ვაპირებ მოვკვდე. .

კარადას ვაღებ,
ზედა თაროდან იყრებიან წერილები-
ოქროს თევზები.
ყველა სურვილი ჩავიფიქრე
რაც არსებობდა
და როცა ზღვაში გავუშვებ ამისრულდება.
ჯერ მეშინია.
არ ვარ მზად,
რომ ყველაფერი კარგად იყოს. .
ჯერ ზღვას მინდა ვუყურო
და ყველა გამვლელს,
დავაჯერო რომ ქმარს ველოდები,
რომ ჩემი ქმარი მეზღვაურია
და ისე ძლიერად უყვარს ცოლი,
თუ ჩაიძირა გემი
ჩემი ღმერთი ხელში აიყვანს და დამიბრუნებს.
ჩვენს ქოხში სადაც-
ყველაფერს მისი ხელი ეტყობა-
რომელიც არასოდეს შეხებია ჩემს მხრებს-
მზესუმზირებს. .

ვდგვარ ნაპირთან
და ისევ შორიდან მესმის როგორ უყეფს მეზობლის ძაღლი-
ჩემი საძინებლის ფანჯრებს
და ვფიქრობ,
რომ აღარ ღირს გავიღვიძო-
რადგან არასოდეს ვიქნები მზად-
რომ ყველაფერი კარგად იყოს. .

ზედა თაროზე წერილებია-
ოქროს თევზები. .