მე ვარ მდინარე მთიდან მომსკდარი,
მკერდზე მაყრია ვნების ლოდები,
თუკი ვერ გნახავ ჭალის პირებზე,
ზღვას შევერთვები ჩუმი გოდებით.

მოდი ჩააწან თმები ტირიფებს,
წვივები ტალღებს შემოაგებე,
თბილ ტერფებს ვნებით გადავაკვდები
გავწუწავ კოცნით შენს ტკბილ ბაგეებს.

მოდი, მკლავები ჩამხვიე ტალღებს,
სიყვარულისკენ გავინაპიროთ,
ციდან კურთხევად წამოსულ წვიმის
პეშვებით გაფრქვევ მზიურ საფირონს.

მე ვარ მდინარე, შენზე ოცნების,
ქუჩებში ვნება დამაქვს ზმორებით,
შენს სახელს ვხატავ კედლებზე, ქვებზე
ცისარტყელების ფერად ზოლებით.

ამ გაზაფხულზე თუ ვერ გავუძელ
შემომატებულ ტრფობის ნიაღვრებს,
ვერ დამიკავებ თმენის ჯებირით
და სიყვარულის ტალღით მიგანგრევ.

შენ უნდა გახდე ჩემი ქალთევზა,
ტალღებად გრძნობდე ჩემს გულისცემას...
ახლაც მდინარის ნაპირთან გელი
და მოლოდინში ვძერწავ ამ სცენარს.