რამდენ სტროფს გადავუსვი ხაზი,
შენზე წერაში ღამე ვათიე,
თვით უკვდავება გამესაუბრა
რაც სათქმელი მაქვს აქ ჩაგიტიე...
ჩვენი მზერა ერთმანეთს რომ შეხვდა
გარშემო ვარდმა და ბზებმა იხარეს,
თორთუმის ჩანჩქერი ნისლმა მოიცვა
ზამთარი კაბას ისევ იანვრებს.
ყვითელ ქვიჩაზე ფეხს აღარ დავდგავ,
თვითონ მოგწმინდავ ბროლისფერ ცრემლებს.
ოპიზას კიდევ ერთხელ განახებ
ერთად უთიოდ ღამე ვარსკვლავებს.
ვუთიოთ,აღვზარდოთ,თვითონ ამსხვრიონ ცრუ იმედები,
სიტყვები საქმედ აქციონ
წვეთი მდინარედ გადააქციონ.
აქსიოს მთვარე შენი შეხვედრის
ბროლად ილესდეს ნაცრისფერ კბილებს,
აპათიისგან დამღლელი დრამა
ბნელ სიჩუმეში გადაცამტვერდეს...
ასე რომ, მოვა პირველი წვიმა
მე ფანჯარასთან დაგელოდები,
დაბალ ხმაზე დავტოვებ ჯაზს,
შენს სამყარომდე მოგაწვდი ხმას!...