დადევნებული წვიმებს და ქარებს,
ღამეს ლოდინის ცრემლით დახრულებს,
გამოგონებულ ბედნიერ წამებს,
ფიქრებით შეშლილ გამოქვაბულებს.

გამოღვიძებულ სარკოფაგებში,
მუმიადქცეულ წარსულის ლანდებს,
აყირავებულ ბებერ ღამეში,
შიშველი ხმებით დაჩეხილ ზარებს.

შემოდგომური ქარების მტვრევას,
ცა არილფერი აპრილის დილის,
მეზობლის გოგოს გამომწვევ მზერას
ხელისგულივით ნაზის და თბილის.

გზაურჩი გზნების ზაფრას მზერაში,
გამოხანძრული ჭრილობით გლოვობს,
კაცი, რომელიც დადის ზეცაში
და მაინც მიწის ტკივილით ცხოვრობს...
                                                      1981წელი