ეს დედაბერი,  შებინდებამდე ბუჩქზე ჩამომსხდარ წყვილ ბეღურას რომ აუქშია,
თითქოს ცალ-ცალკე გასაფრენად მხოლოდ იმისი გამოჩენა არა კმაროდა;

ის ქალი, ვისაც სიარულში შემოაღამდა,
და ვერ გაიგო,
მთელი სამყარო ასე უკუღმა მაინც როდის გადატრიალდა და მწვერვალები როგორ იქცნენ უფსკრულის ძირად,
ხოლო სისავსე- სიცარიელედ და სულ პირიქით;

ის ბავშვი არის,
პურის ყუას ლეიბქვეშ რომ ინახავდა,
არა იმიტომ, რომ არ აჭმევდნენ.
არამედ, რადგან  ღამ-ღამობით მოლოღნილზე,  დასველებული ხმელი პურის ქერქს დედის იღლიის სურნელი ასდის, გაზაფხულის ნაწვიმარივით;

ის გოგონაა,
ცა - ქუდად და დედამიწა ,,შლოპანცადაც” რომ არ მიაჩნდა,
ვისაც უაზროდ ეჩვენებოდა,  რაც ორგიიდან ორგაზმამდე ვერ მაღლდებოდა,
ვიდრე ცრემლების მწარე ულუფის
გაღიმებულად გადაყლაპვას დაეჩვეოდა,
მომლოდინე რკინის კარებთან.

ეს დედაბერი!
დედაბერი!

ღამის ქალაქში მოხეტიალეს ლამპიონის შუქმოხვედრილი, ჩაბნელებული ვიტრინიდან ჩემი ლანდი შემომეფეთა.