შენ სადღაც შორს ხარ, ასე მგონია.
მოგძებნო, მე კი არა მაქვს ნება.
დილიდან ვუცქერ ამ მთებს თოვლიანს
და მეუფლება ამპარტავნება.
ჩემი ადგილი ვერ ვპოვე ვერსად.
მალე მივაღწევ სამყაროს კიდეს.
გამოვიგონე მე ჩემთვის ზეცა
და ვარსკვლავებსაც მე თვითონ ვკიდებ.
არ დაწყებულა ჯერ წირვა დილის,
უფრო ადრეა, ვიდრე ცისკარი,
დაჯერება მსურს იმ სინამდვილის,
ახლა , რომ ჰქვია ტკბილი სიზმარი.
შენ სადღაც შორს ხარ, მაინც მგონია,
მოხვალ, ვიქნები მე არსად, ვიცი,
დღეს მარტოობამ ამიყოლია .
არც ხვალ იქნება სხვა დასაწყისი...