ოცდახუთი წელი დიდი დროა...
მეოთხედია საუკუნის...
თურმე შენ  ამ დროში
ჩემს პარალელურ  სამყაროში  გიცხოვრია
(როცა ვზრდიდი, შენ  გიხაროდა,
როცა ზრდიდი, მე  მახარებდა...)
ახლა როცა  გიპოვე და
(სამყაროები შეეჯახა)
ისევ თავიდან შეგიგრძენი,
მივხვდი, რატომ ქვია სიყვარულს
მარადიული.
მაგრამ იმასაც მივხვდი,
შენ დამრჩენიხარ  ბავშვობაში.
აქ, ამ  რეალობაში  შენი ადგილი
არსადაა...