წვიმას წურავდა სევდაქალი,
ფიქრის უბიდან...
დუმილი - ჩუმი დასტაქარი,
სათქმელს უვლიდა...
ღრუბელს ოვალში მოემწყვდია
მთვარე-კამეა.
სევდასთან სტუმრად პოეზია
მთელი ღამეა...
აწვიმდა სახლებს, სახურავებს,
ქალს და განწყობას...
ფეხზე მდგომ კარს კი დახურვამდე
სურდა დაწოლა...
უთქმელი იყო სევდაქალი
თავის ნაწილთან...
მთვარე კი ერთხელ ბედნაცვალი
ღამეს დაცილდა...
  02.02.12

***
წვეთი აბლაბუდას ქსელზე
ჰკიდია, თითქოს მარგალიტობს.
უცებ გამეფიქრა შენზე,
წვიმამ კი უკვე გადაიღო...
ხომ ჰგავს ნაწვიმარი ეს დღე,
ხსოვნიდან მცირე ამონარიდს.
აღარ ვისაუბრებ ბედზე,
მგონი, ჩემსავით მარტო არის...