ბერებმა ესროლებს ზარებს სევდები,
მრავალგვარი,მოსიყვარულე
სამშობლოსი,ხალხის,ველების
ლურჯი ცა ამ დროს ღრუბლებს არწევდა...

მიიღწია შეთანხმება,საუკუნოდ შემონახული,
მტერი არ ყავდა ადამიანს,ნეტავ გჯეროდეთ...
მაპატიე და გეპატიება ჩაესმოდა ყველა სულიერს,
წიწამურთან კი არ ისმოდა-ილიას ესროლეს...

ტყუპებად მიმოდიოდნენ,სიკვდილ-სიცოცხლე,
უნარიანნი,თანაც მშვიდნი,
ცოდვა არ იყო არსებითი,ანდაც უაზრო,
განა ცალკე,სულ ყველა შვიდი!

მთვარე იფხანდა ვარსკვლავებს იმ დღით,
მოშუშებულებს ისროდა წყლულებს,
წლეულს მოუსხამთ ბედნიერება ატმის ხეებსაც,
ჯიბეს უვსებს გაჭირვებული მომღიმარ სულებს...

აქამდეც იყო,ისევ იქნება,
სონეტი მუდამ მელოდიური,
ბუნება ცოცხლობს მხოლოდ ჩვენს გულში,
საზრიზი გახლავთ ესთეტიური...