ახალა განიცდი ოკუპირებულ გულის მესამედს,
და ის ნაქები თეთრი სხეული აღარ ნულდება,
მე პოეზიით გადმოვდივარ შენთან ალავერდს,
რომ კოშმარული მონატრებები უფერულდება.

ვხედავ ოთახში,უშენობის სივრცის ნახევარს,
ლურჯი ნისლებით გისველდება შენ ალბათ ღაწვი,
ზამთარი როგორ ეუბნება ფოთლებს სამძიმარს,
შენ რომ მაჩუქე ის სიყვარული და ფოტო დავწვი.

ზამთარი ისევ არალეგალურ მიიღებს ფორმას,
დისსოცირდება შემოდგომას და გაზაფხულს შორის,
ძველი თარიღით რაც ვიცოდით მე და შენ ორმა,
დღეს ყველამ იცის და ჩვენზე ისევ ტრიალებს ჭორი.

ახლა სიცივე ჩამიწვება როგორც მეძავი,
ჭექაქუხილზე ახმაურდება ფანჯრის მინები...
ეს ზეცა მორწყავს არემარეს როგორც მებაღე,
და ჩემს ცხოვრებას მე კიდევ ერთხელ შევიგინები.

განიცდი ისევ,ვარ ოკუპანტი მაგრამ უბრძოლო,
დაწყნარდი,ირგვლივ ეს კედლებიც ხედავ მშვიდია,
ძველ მონატრებებს როგორ მინდა კვლავ ჩავუქროლო,
ახლა ჩემს გულში სიყვარულის გენოციდია...