სიამოვნებას როგორ არ ვიღებთ, მაგრამ ეს - სხვა დონის სიამოვნებაა.
მაგალითად, ბექა ახალაიას “ მტრედების იონა” მეორედ რომ წავიკითხე , აღვტაცდი.
იგივე დამემართა ბაკურაძის,  შამუგიას ლექსზე, გეთიაშვილისაზე და წერილებიც  დაიბადა. მინდოდა, ჩემი აღტაცება რაც შეიძლება, ბევრისთვის გამეზიარებინა...ასე იბადება ჩემი ,, ერთი ლექსის ანალიზები”, თუმცა ცხადია, გაცილებით ბევრით ვარ აღტაცებული, ვიდრე ერთ ადამიანს შეუძლია, დაწეროს გამოხმაურება, თავისი გრძნობა დანარჩენებს გაუზიაროს და თან გონებაც დააყოლოს.

რაც შეეხება საკუთარ ლექსებს, პირველ ვარიანტს ჩქარ-ჩქარა რომ ვიწერ, საერთოდ არ მახსოვს ჩემი ლექსმცოდნეობითი მიდგომა.
რომ მოვრჩები, ცოტას დავასვენებ ტექსტს და ვფიქრობ, ეს აბდაუბდა როგორ შეიძლება  ადამიანურ ლექსად ვაქციო,  არის კი შიგ რამე ახლებურად, ხელჩასაჭიდი? თუ ახალი არაფერია, რამე ძველია მიმართ ახლებურად მიდგომა მაინც თუ იგრძნობა? რა მოუხდება და რა დოზით?  და ასე შემდეგ.
ახლა ერთ ლექსზე ვმუშაობ და ძალიან ვწვალობ, ვნახოთ, რა გამოვა.
პირობითი სათაურია ,, ბედნიერებას იქნებ მეტი გაძლება უნდა”.
ვფიქრობ, დასავლური სისადავით გადმოვცე, გადაუპრანჭავი ენით, თუ აღმოსავლური სიმძაფრე და სახოვნება წამოვწიო.

მეც სულ მგონია, რომ ლექსმცოდნეები სიამოვნებას ვერ იღებენ პოეზიიდან.

მაგრამ , თქვენ ხომ ლექსიწერიაც ხართ :)

რეცეპტი კარგი იყო :)

ტასო მადლობა!
მიყვარს იუმორი.
რაც შეეხება რეცეპტს, ეს ლექსისაა და არა სამშობლოსი.
მე ლექსმცოდნე გახლავართ და ასეთი რეცეპტებით სავსე მაქვს გონება. მეტსაც გეტყვით, სადმე რომ წავაწყდები ჩემსას ( რომელიც, როგორც წესი, მავიწყდება) ან ვინმეს ლექსს რომ ვკითხულობ, რენტგენის სურათივით  ჯერ ჩონჩხს ვხედავ და თომას მანის ერთი მოთხრობის პერსონაჟი კრიტიკოსივით, რომელიც წარმოდგენას ესწრება და პროფესიონალური მიდგომის  გამო, მოკლებულია  უნარს, ხელოვნების ქმნილებას  რიგითი მაყურებელივით, ჯერ ზედაპირიდან აღიქვამდეს და  გულუბრყვილოდ  სჯეროდეს  სასცენო “ შემთხვევითობებისა”, ტკბებოდეს მათით, მეც არა ერთხელ , გულდაწყვეტით წამომიძახია:” ო, ღმერთო, ნეტა არ ვიცოდე, როგორ კეთდება ეს ყველაფერი!”

სასწაულ ს არ უნდა იყოს იქ?  ქიშმიშიანი ნამცხვარი ყოფილა სამშობლო.. მაპტიეთ რეცეპტს გადავუხვიე, დუმბაძე გამახსენდა