განა ვგიჟდები - ზაფხულს ვყევარ სულ გადაღლილი.
მთელ დღეს დაკარგავ რჩევით ერთი პერანგის გამო.
სად ხარ ზამთარო? მოდი - თეთრად დაფარვის ნირით -
ქალაქს ებურე, ხალხსაც და გამწვანებულ მთა-გორს.

მე კი ჩაცმული ძილს და თუნდაც შუიდან (ასფა),
სხვის წიგნს გადავშლი ვიდრე ამ წლის ნარჩენი დღენი
დათქმულ ადგილას კვეთენ ახლად დაგებულ ასფალტს.
თავისუფლების ძღვენით

მაშინ ხარ როცა ტირანს სახით ივიწყებ - გვარით...
და ნერწყვი უფრო გატკბობს ვიდრე შირაზის ხალვა.
თუმც გაქვს ეგ შენი ტვინი, ვით ცხვრის გრეხილა ყანწი,
წვეთიც არ დასთმო მაინც შენმა ცისფერმა თვალმა.

2014



Я не то что схожу с ума, но устал за лето.
За рубашкой в комод полезешь, и день потерян.
Поскорей бы, что ли, пришла зима и занесла всё это -
города, человеков, но для начала зелень.

Стану спать не раздевшись или читать с любого
места чужую книгу, покамест остатки года,
переходят в положенном месте асфальт.
Свобода -

это когда забываешь отчество у тирана,
а слюна во рту слаще халвы Шираза,
и, хотя твой мозг перекручен, как рог барана,
ничего не каплет из голубого глаза.