იცი! მოლოდინი როგორი ძნელია,
როცა განშორებას ებრძვი მარტო?!
უსაზღრო სამყაროში რამდენი ვარსკვლავია?
მე შენი მეკარგება, ვეძებ და ვდარდობ.
თუ იცი! უშენობა როგორი დამღლელია?!
ამ დროს ლექსის წერა მშველის მხოლოდ,
ირგვლივ, დანთებული იმდენი სანთელია,
მე ცრემლით დამიტირებს შენი ბოლოს.
ღამით მთვარესავით თავზე, რომ მადგება,
ეული სიხარულის გამჭოლი გამოხედვა.
,,შენთვის იმედიო, არასდოს არ მთავრდება!\"-
ასე ჩამჩურჩულა სიოს ხმით ჩემმა ბედმა.
მე შენზე ფიქრი, დარდისგან მისჯილი მაქვს,
თითქოს შევეჩვიე და მხიბლავს უშენობა.
ამ ჩუმი სინანულით ღონემიხდილი ვარ,
ხოდა მოვალ შენთან, მთვარე თუ მენდობა?!
ნუგზარი  ბაკურაძე