რაღაც არის შ ე ნ შ ი

ამ თბილისის ცაზე, მზეც არ ამოსულა
შენ კი ნაბიჯების, დათვლა დამავიწყე,
ნახე სიცოცხლემაც, წამში იზაფხულა,
სულიც ნიავივით ფრთათა ფარფალს იწყებს.
.
მეც კი ჩამოვცილდი ჩემო გულმავიწყებს
ბაღში მოვკალათდი, აი ჩემი ახო,
გაფერლკრთალდა ბინდი, ზეცა გახსნას იწყებს,
მინდა შენც აქ მყვანდე, ბედნიერი გნახო.

ცაცხვის ხეივანში, ბაღთან დედაენის
გუნდმა წეროების, შორად ჩაიარა,
იცი მაგ ღიმილმა, შენ რომ ასე გშვენის
სიხალისედ მქარგა, მიქრო ზღვა იარა.

ახლა უნდა სულში მუდმივ შეგისახლო,
გული მოფრთხიალე შენთვის კაფანდარობს,
თავთუხისფრად მზეობ, სულთან ძალზე ახლოს,,
გულს ჩემს უნდა ახლავ, ღმერთკაცს შეგადაროს.