ჰოდა, ვერ უძლებს ბავშვების, მოზარდების, ახალგაზრდების ჯერ ჩამოუყალიბებელი ფსიქიკა.
ცოტნე რომ წავიკითხე, რაღაცნაირად მენიშნა. მერე კი გავიგე.

შოკით შოკის გადაფარვის რეჟიმში ცხოვრობს მთელი საქართველო..
ვიფიქრებ ხოლმე, უმჯობესია, ჩემს ცხოვრებას მივხედო, შევირგო და შევიტკბო, ამსიშორიდან რა გულს ვიხეთქავ, მე ვის რას ვუშველი- მეთქი და არ გამომდის.
ღმერთმა ცოტნე გამსახურდია გადაარჩინოს!
ლექსის წერისას მასზე არ მიფიქრია, ჩამონათვალში ცოტნე დადიანი მყავდა მხედველობაში, უფრო დაბლა - ზვიად გამსახურდია  და მიხეილ ჯავახიშვილი, ანუ რუსული რეჟიმის მსხვერპლები, მოკლულები ... ადრეც მომსვლია ასეთი რაღაც.
აქ ერთი ლექსი მედო ნარკომანის საფლავის შესახებ... არ ვიცი, რამ დამაწერინა იქაც  სხეულის ცეცხლში დაწვაზე,  წერისას კი დამწვარ სხეულს ვხედავდი), ერთი კვირა არ იყო გასული, რომ აქ , ამერიკაში ჩემი ახლობლის ქალიშვილი,  რომელსაც ბავშვობიდან ვიცნობდი და მიყვარდა და რომელიც წამალდამოკიდებული იყო,  სრულიად დამწვარი იპოვეს მეთევზეებმა მდინარესთან, ტყეში, ვერც ამოიცნობდნენ, რომ არა რაღაც ტატუ და უბრალო ბიჟუტერიის ბეჭედი.
ადრე სხვა დამთხვევებიც შემინიშნავს.

რატომაც არა, იციან! :/