ალექსანდრე პუშკინი - ბულბული და ვარდი

ღამის უკუნში, გაზაფხულზე, მდუმარე მტილში,
ვარდს ჩაკონილი უნაზესი ბულბული ტირის.
ვარდი  ვერას გრძნობს და არ ესმის ნაზი ჰანგები,
თვლემს და ნანაობს სამიჯნურო ჰიმნის თანხლებით.

ცივ სილამაზეს შენც ხომ მსგავსად ეალერსები?
პოეტო, ვისთვის მიგიძღვნია შენი ლექსები?
ის ყურს არ გიგდებს, ვერც გაიგებს შენს ხვაშიადებს;
ჭვრეტ ვარდად გაშლილს; შეჰღაღადებ - და არად გაგდებს.

10 მაისი, 2020 წ.



Александр Сергеевич Пушкин – Соловей и роза

В безмолвии садов, весной, во мгле ночей,
Поет над розою восточный соловей.
Но роза милая не чувствует, не внемлет,
И под влюбленный гимн колеблется и дремлет.

Не так ли ты поешь для хладной красоты?
Опомнись, о поэт, к чему стремишься ты?
Она не слушает, не чувствует поэта;
Глядишь, она цветет; взываешь — нет ответа.


1827