შორს მიმავალნი გვეძახიან, გველიან ჰელენ,
ათას რამეზე საუბრობენ იხოცებიან,
და კოშმარებში ბავშვები რომ კედლებზე წერენ,
წერენ და ისე უყურებენ როგორც ცოფიანს...

და გზებს ხატავენ, გასაქცევად ნისლებს ებრძვიან,
ქარებს უსწრებენ მთებს გადიან ზღვაში ცურავენ,
ნახეთ დაღლილნი ზღვის ნაწნავზე როგორ წვებიან,
და ძირს დაცემულ მთვარეს წიხლებს როგორ ურტყამენ.

და ნაწილ ნაწილ ბოლო მარცვალს ინაწილებენ,
წრეზე დადიან ჩურჩულებენ არ იღლებიან,
თუ ამ სიზმრიდან კოშმარამდე მიგვაცილებენ,
კოშმარს იქითაც წაგვიყვანენ, გაგვიძღვებიან.

სადაც ძველ სიზმრებს სხვა კედელზე სხვაგვარად წერენ...
და უფრო ახლოს ჩაივლიან შავი მხედრები,
შორს მიმავალნი თქვენ გიცდიან, გელიან ჰელენ,
და მორიგ ღამეს უთქვენობას მარტო შევხვდები.