ალექსანდრე პუშკინი - ზამთრის საღამო

წაფარვია ცას ყურყუმი,
ნამქერს ფანტავს ქარიშხალი,
ის ხან ნადირივით ყმუის,
ხან ქვითინებს, როგორც ბალღი,

ძველ სახურავს ახმიანებს,
ისმის რაკა-რუკი ნამჯის,
მოჰგავს სტუმარს ნაგვიანევს,
აზრიალებს მინას ფანჯრის.

ჩვენს ძველ ქოხში მოხუცს ღვიძავს,
ბნელს ანათებს ოდნავ კვარი,
რად მიყუჩდი, ჩემო ძიძა,
ფანჯარასთან ჩამომჯდარი?

დაიღალე ეგებ ქარის,
მეგობარო, ღრიალისგან,
ან წაგთვლიმა ჯარატარის
მოზუზუნე ბზრიალისას?

მეგობარო სიყრმის ჟამის,
ნუ გადავდებთ სახვალიოდ,
გამოვცალოთ ღვინის ჯამი,
რათა გული ვახალისოთ.

წამიმღერე, თუ ერთ ფრინველს
ზღვის გაღმა ვით უსტვენია,
ხოლო წყალთან მისვლა ნინველს
ვით უყვარდა უთენია.

წაფარვია ცას ყურყუმი,
ნამქერს ფანტავს ქარიშხალი,
ის ხან ნადირივით ყმუის,
ხან ქვითინებს, როგორც ბალღი,

მეგობარო სიყრმის ჟამის,
ნუ გადავდებთ სახვალიოდ,
გამოვცალოთ ღვინის ჯამი,
რათა გული ვახალისოთ.

28 ივნისი, 2020 წ.



Александр Сергеевич Пушкин – ЗИМНИЙ ВЕЧЕР

Буря мглою небо кроет,
Вихри снежные крутя;
То, как зверь, она завоет,
То заплачет, как дитя,

То по кровле обветшалой
Вдруг соломой зашумит,
То, как путник запоздалый,
К нам в окошко застучит.

Наша ветхая лачужка
И печальна и темна.
Что же ты, моя старушка,
Приумолкла у окна?

Или бури завываньем
Ты, мой друг, утомлена,
Или дремлешь под жужжаньем
Своего веретена?

Выпьем, добрая подружка
Бедной юности моей,
Выпьем с горя; где же кружка?
Сердцу будет веселей.

Спой мне песню, как синица
Тихо за морем жила;
Спой мне песню, как девица
За водой поутру шла.

Буря мглою небо кроет,
Вихри снежные крутя;
То, как зверь, она завоет,
То заплачет, как дитя.

Выпьем, добрая подружка
Бедной юности моей,
Выпьем с горя: где же кружка?
Сердцу будет веселей.

1825