მორჩილი დღეების სიმყარეს ვიშნობ და
სინდისი ფეხებში მედება მაზოლად,
გეტყვით, თავს მე უფრო ამტანად ვიცნობ და
ალბათ ვერ ვეჩვევი ჯერ ამგვარ აღდგომას.
ჩემს ნებას თანდათან კვალდაკვალ მივყვები
და მიკვირს მსუბუქი ფიქრების ტარებაც,
კი, მახსოვს სინათლე ავდრიან სიტყვებშიც,
მაგრამ არც ამდენი "ცის" გამოდარება.
და მე შემოდგომას ისე ვეკიდები
ყელში
ცრემლებგაჩრილ ჯერაც საღ ფურცელზე,
თითქოს ერთადერთი ხელმოსაჭიდები
ჩემთვის შერჩენილა მხოლოდ ყვითელ ფერზე.
და მე აღარ ვშიშობ... მორჩილი დღეების
სიმყარეს
კვლავ ვიშნობ ოდნავი წვალებით...
ცოტაც და ნოემბერს ისე შევიყვარებ,
როგორც მარტი ძგერდა მაშინ გამალებით...