სიზმარი მეგონა, -  შევყურებდი
მინა-დაორთქლილი ფანჯრიდან,
როგორ მიფრინავდნენ ბეღურები
თბილ ქვეყნებში.
აქ კი ბარდნიდა...

ბარდნიდა... და თანაც ისე უხვად,
ისე გამოიდო ცამ თავი,
რომ დრომ ყველა საქმე გააუქმა,
მხოლოდ გრძელდებოდა ზამთარი.

არ მჯეროდა თოვლის უბეღუროდ
და არც უსაკენკო სარკმელის.
თავსაც ვგრძნობდი ისე უხერხულად,
არაფერი რომ გაქვს სათქმელი.

თუმცა, მერე, როცა გაზაფხულდა,
მაგრამ ხეში წყალი არ ჩადგა.
აღარც მერცხალი რომ არ დაბრუნდა,
მაშინ ყველაფერი გაცხადდა:

აწი სულ იქნება მიწა ცივი,
რადგან ვერაფერი შევძელი...
და წასულ ბეღურებს ვინღა ჩივის, -
რა პასუხი გავცე ენძელებს?!