მე ახლა იქ ვარ,საიდანაც,
გრძელდება უკუშხვარა,ლემწა,ბონდი,
ყვავილებს გაზრდიან და გაიტანენ,
ვაი თუ,აღარ მოგაგონდე.
მე ახლა იქ ვარ, საიდანაც,
მიპოვნე,შემიყვარე ამისთანა.

მწადდა ტახტისებრი არაგონი,
კედლებჩაცვენილი,მღვრიე ხარგა,
სადმე ქარის მოსვლა გამაგონა,
სულაც ცხრა მთას იქეთ გადამკარგა.

მწვანე მანდარინებს ფერი მისდით,
როგორ დაგიძველდა დაო, ცვილი,
იქნებ ეს ზამთარი გამიჭირდეს
და შენ ვერც გაიგო,დალოცვილო.

ღამემ მოიხდინა ალბათ ფიქრი,
დაჭლექიანებულს მიგავს სახე,
სადმე გამოვნახავ არყით ჭიქას
შენ კი ერთი სიტყვა გამონახე.

ზეცის მოზეცისფრო ათინათი,
გაედმოედება გზებს და ხიდებს,
ღირდეს ყველაფერი ამისათვის,
ანდა არაფერი სულ არ ღირდეს.
გაქრა, მიილია ჩვევაც,ლანდიც,
დღესაც გუშინდელი ამინდია,
თითქოს ჩემს აჩრდილში გავიბლანდე,
ნეტავ,ყვავილები სად მიდიან?!

ხელიდან გეცლები ავადმყოფი,
შენი იერსახის,ჭაღარა,
შენ რომ ყოველთვის ამაყობდი,
დაო, მე ის ძმა აღარ ვარ.
მოგონებებია ძველი კადრი,
ჩვენების ტკივილი და შავი სენი,
ცრემლები როგორ შემოგკადრო,
ატირებამდე გამიხსენე.


მე ახლა იქ ვარ,საიდანაც,
გრძელდება უკუშხვარა,ლემწა,ბონდი,
ყვავილებს გაზრდიან და გაიტანენ,
ვაი თუ,აღარ მოგაგონდე.
მე ახლა იქ ვარ, საიდანაც,
მიპოვნე,შემიყვარე ამისთანა.