არაფრის დამრჩა თავი და ძალა,
დღეებიც როგორ მალე მწუხრდება
ზამთარში და რაც სხივი შუქდება
ბოქლომდადებულ უჯრებში ვმალავ.

ვიპოვი ერთს და მეორეს ვკარგავ,
ან სულ ყველაფერს, რაც კი ვიპოვე -
შენ არაფერი არ დამიტოვე,
სწორედ მას შემდეგ აღარ ვარ კარგად.

ოცნებად მრჩები, უცხოსთვის ახდი,
გაყევი სხვა გზას - ცივს და ქარიანს,
როცა იყავი ახლოს ძალიან,
თითქოს მაშინაც საგრძნობლად მაკლდი.

ვგრძნობ ნელა-ნელა როგორ ვილევი,
მაგრამ ავიტან როგორმე ზამთარს,
იმას რა ვუყო ჩემთან რომ არ ხარ
და არც იქნები დანამდვილებით.