დ.ჰ. ლორენსი

როცა დაგკარგე, ცა შეიკუმშა,
და მეც შევერთე მის მთლიანობას,
და ვარსკვლავები, წვეროკინები, მომიახლოვდნენ.
მათ შორის ლაღობს მთვარე თეთრი , ვით თეთრი ჩიტი ცხრატყავათ შორის მორონინე.
ჩიტივით მესმის  შრიალი  ნაზი მისი ზეცაში.

მომსურვებია, მოსვლა შენთან, ჩემო ძვირფასო
და როგორც მტრედი მოსწყდებოდა გუმბათს ტაძრისას, რომ ჩაიკარგოს ზეცის ბურუსში,
ვისურვებდი, რომ მეც გხლებოდი და
დავკარგვოდი თვალთახედვას შენთან შერთული,
რომ გავმქრალიყავ ვითარცა ქაფი.

გადავიღალე რადგანაც, ჩემო,
რომ შემძლებოდეს ფეხის ათრევა,
ჩემს ჯიუტ ფერხთა
განცალკევება დედამიწის გუმბათისაგან,
რათა შევრთოდი, როგორც სუნთქვა, მქშინავ ქარაშოტს იქ, სადაც შენ ხარ ჩაკარგული,
მაშინ ვიგრძნობდი შვებას უსაზღვროს, მიჯნურო ჩემო.

Elegy

Since I lost you, my darling, the sky has come near,
And I am of it, the small sharp stars are quite near,
The white moon going among them like a white bird among snow-berries,
And the sound of her gently rustling in heaven like a bird I hear.

And I am willing to come to you now, my dear,
As a pigeon lets itself off from a cathedral dome 
To be lost in the haze of the sky, I would like to come, 
And be lost out of sight with you, and be gone like foam.

For I am tired, my dear, and if I could lift my feet, 
My tenacious feet from off the dome of the earth
To fall like a breath within the breathing wind 
Where you are lost, what rest, my love, what rest!

D.H. Lawrence